Dag 6 – Wat een dag…

Om 8u30 moesten we klaar staan om te vertrekken op verkenning. Het was op zijn Nepalees want pas na een half uur wachten kwam het busje toe. Na enkele deuken in het dak wegens de hobbelige wegen, waren we aan onze eerste bestemming aangekomen. In de ‘Patan clinic’ hebben we de verschillende delen van de polikliniek bezocht met behulp van een gids: Mr. Kashinath Aryal.  Hier kunnen de leprapatiënten dagelijks komen voor hun wondzorg en om fysische oefeningen uit te voeren. Verder was er een laboratorium aanwezig. Dit is 1 maal per week open op woensdag. Ook konden de patiënten 1 maal per week op consultatie gaan bij de dokter. Hij kan beslissen of de patiënt moet opgenomen worden in het ziekenhuis.

We zetten het hobbelige parcours verder naar de leprozerie. Deze bevindt zich tussen de heuvels. De leprozerie is een kleine gemeenschap voor mensen met lepra. Hier werden we met veel enthousiasme onthaald. Hun wonden worden 2 maal per week verzorgd. Met het weinige dat ze hebben behelpen ze zich zo goed als mogelijk. Zo zat een man met een beenprothese de rijst schoon te maken. Ook zagen we een mevrouw zonder vingers die met stro en modder haar kookpot aan het schoonmaken was. Na een mooie groepsfoto te nemen ging iedereen weg. Dieter bleef nog even zitten om met de patiënten contact te leggen. Toen hij de patiënten verliet stootte hij een steen om die de afbakening vormde van hun groentetuin. Met een rood aangezicht probeerde hij de schade te herstellen, met succes.

Nadien zetten we onze wandeling verder naar het andere gedeelte van de gemeenschap. Hier verbleven ook kinderen en jongvolwassenen. Een jonge vrouw van 24 jaar met lepra werd verstoten door haar familie wegens haar ziekte. Ze kon moeilijk stappen waardoor ze zich met 2 kleine stokken van 50 cm voortbewoog.  Dit was zeer aangrijpend om te zien omdat we leeftijdsgenoten zijn.

Na het afscheid nemen van de bewoners was het tijd om te eten. Tijdens de busrit terug waren we onze toekomst aan het bespreken met elkaar. Eenmaal in het gastverblijf gearriveerd hebben we ons in een kring gezet op het terras in het zonnetje. Er werd een bespreking gedaan van het begin van de stage tot nu. We werden erop gewezen dat wij een toekomst hebben maar dat het voor de leprapatiënten van deze middag niet zo is. We hebben elk onze bemerkingen en gevoelens geuit.

Na een goed gesprek over het hele gebeuren kon onze avond beginnen. Iedereen werkte aan de opdracht voor school.

Eindconclusie: Er is een hele goeie groepssfeer aanwezig & iedereen geniet van de stage.

 

Hannes en Lobke

IMG_3559DSC_7095DSC_7114DSC_7087IMG_0053IMG_1362IMG_1364

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 2018 - Stage 1. Bookmark de permalink .

5 reacties op Dag 6 – Wat een dag…

  1. Anoniem zegt:

    Prachtige foto’s die mooie , unieke ervaringen vastleggen. Om te koesteren … once in a life-time . Leuk om jullie elke dag te volgen. Groeten uit het koude België! Katleen Poppe

  2. Anoniem zegt:

    Hi iedereen. Ik wens jullie veel succes en sterkte. Steve denkt aan jullie elke dag. Zo een moeilijke en harde werken kan alleen maar bejubeld worden. Dikke chapeau

  3. Anne Van Impe zegt:

    Bij het lezen van dit verslag voel ik echt hoe goed jullie onderlinge band met elkaar is. Wat een ervaring daar.Vele groetjes.xxx

  4. Anoniem zegt:

    Amai zeg, wat een ervaring. Ook op emotioneel vlak zwaar, zo te lezen. Gelukkig kunnen jullie alle belevenissen in de groep bespreken. Bedankt voor de update en succes verder. x

  5. Van Driessche els zegt:

    Jullie doen dat daar super! Het is leuk jullie enthousiaste verslagen te lezen!
    Doe dat daar verder goed! En Dieter …voortaan op de stenen letten he🙂
    Lieve groetjes
    Els Van Driessche

Reacties zijn gesloten.