Dag 8 – Niet zo maar een busritje…

Na onze laatste nacht in Anandaban namen we voor de laatste keer de 349 treden naar het ziekenhuis. Hier hebben we nog even mogen genieten van de gebedsdienst die we mochten afsluiten met een dankwoord. We hebben wat medisch materiaal geschonken dat we uit België hadden meegenomen en hebben ook een financiële gift gedaan, ingezameld door de school en een goede vriend van Marisa. Met het geschonken bedrag kunnen ongeveer 2 à 3 patiënten gedurende 6 maanden een behandeling, eten en onderdak krijgen.

Nadien verlieten we het ziekenhuisdomein. Aan ons verblijf wachtte een grote bus ons op en we vertrokken naar Chitwan National Park. We hadden een busrit van ongeveer 7 uur verwacht maar deze is uitgelopen naar 10 uur door de drukke en hobbelige wegen. Gelukkige konden we ons wat bezighouden met het zingen van een aantal jeugdliedjes en onze openingszinnen aan elkaar te vertellen. Er werd zoals altijd goed gelachen! We hebben verschillende plaspauzes ingelast en hebben rond 14u geluncht. Dit was op een gezellig terras met weer de typische Nepalese gerechten als keuze.

Onderweg hebben we een paar keer onze ogen opengetrokken. Een aantal voorbeelden zijn een geit vastgebonden op het dak van een auto, zotte inhaalmanoeuvers, hangbruggen over ravijnen en spijtig genoeg ook grote armoede (volledige huisjes gemaakt uit golfplaten, één gemeenschappelijk waterkraantje voor een hele gemeenschap, mensen die gevaarlijk dicht bij de snelweg wonen, …). Er was ook enorm veel stof en smog aanwezig in de lucht, wat een aantal gezondheidsklachten bij de plaatselijke bevolking veroorzaakt.

Na een lange reis, waren we blij om aan te komen op onze nieuwe verblijfplaats. We hebben terug een goed bed en zelfs warm water in de douche! Als klap op de vuurpijl hebben we zelfs 2 olifanten in onze achtertuin staan. Wat een luxe na wat we gezien hebben aan de kant van de weg…

 

Groetjes

Jasmien en Laura

DSC_7213DSC_7215DSC_7226DSC_7253DSC_7233

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 2018 - Stage 1. Bookmark de permalink .

2 reacties op Dag 8 – Niet zo maar een busritje…

  1. Anne Van Impe zegt:

    Superleuk jullie mooie verslag weer te lezen. Wat fijn dat jullie zo een toffe groep zijn.Jammer van al die armoede.Zeer mooie omgeving en het weer is daar ook wat anders.Hier vriest het ook overdag maar de zon schijnt . Ik volg dagelijks jullie weg en bekijk via google de beelden waar jullie verblijven. Dikke knuffel.

  2. Veerle Hanssens zegt:

    Dankjewel voor de mooie berichtgeving, Nepalese schoonheid aan de zaterdagse ontbijttafel…toch ook wel een beetje vakantiegevoel…:)
    Doe maar voesj, ongelooflijk goed bezig! Fier op ons SAI!! XXX

Reacties zijn gesloten.