Dag 13 – Nepal blijft naar onze keel grijpen…

Namaste beste volgers, familie en vrienden

Vandaag was onze eerste uitslaapdag sinds het begin van de reis. We mochten tot 9 uur in ons bed blijven. Zalig!

Nadien ging we naar het AMDA ziekenhuis voor een overleg. We moesten onze ervaringen over de voorbijgaande stage bespreken en feedback geven zodat ze hun werking konden optimaliseren. Nadien gaven we een gift. Die gaat gebruikt worden om te zorgen dat arme patiënten ook medische bijstand kunnen krijgen. Sommige mensen gaan immers vroeger naar huis omdat ze verdere medische bijstand niet meer kunnen betalen.

Nadien volgde de 12 uur durende busrit naar Kathmandu. Hier hebben we onderling even besproken wat we allemaal reeds gezien hadden. Het deed deugd om onze emoties even de vrije loop te laten.

We stopten ook even aan een rituele verbrandplaats. De doden worden in een witte doek gewikkeld en aan de oever van de rivier verbrand. Nadien wordt de as van de overledene in de rivier gestrooid. Het vuur wordt aangestoken door de oudste zoon en op ongeveer 1 uur is het lichaam verbrand.

We reden opnieuw iets verder en onze volgende stop was aan een grote hangbrug. Een vijftal van onze groep gingen volledig naar de andere zijde. Onze begeleidster vroeg ons daar of we even het ouderentehuis wensten te bezoeken dat daar aanwezig was.

Wat we aantroffen was schrijnend. De mensen hier worden voorzien van eten, drinken en een volledig houten bed. Daar stopt het ook. Er is geen geld om verzorgenden voor hen te voorzien. Ze zijn grotendeels op zichzelf aangewezen. Sommigen waren blind, anderen konden niet meer stappen… De geur die hier aanwezig was, is met geen pen te beschrijven. Je kan je voorstellen dat iemand die weinig mobiel is niet meer tijdig naar het toilet raakt… Bovendien zijn de meeste van deze ouderen door hun familie verstoten.

Het was bijzonder moeilijk om deze mensen achter te laten. Het enige wat we konden doen was onze zegen geven door met onze handen hun voorhoofd aan te raken, een gift geven en onze reis verder zetten…

 

Tot morgen

Vera, Christine en Dieter

DSC_7483DSC_7486DSC_7523DSC_751820180228_17331320180228_172950

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 2018 - Stage 1. Bookmark de permalink .

5 reacties op Dag 13 – Nepal blijft naar onze keel grijpen…

  1. Anne Van Impe zegt:

    Wat een armoede…..Een levenservaring om nooit te vergeten. Ik ben hier al aan het aftellen om jullie terug te zien.Draag daar nog goed zorg voor elkaar en bedankt voor al de beelden.
    Dikke bees.xxx

  2. Ilse De Cang zegt:

    Pffff! Zo erg!!! Real life in Nepal! Voel hoe moeilijk het is om die mensen daar zo achter te laten. Ben er zéker van dat jullie toch een lichtpuntje voor hen waren! Ben fier op jullie allen! Jullie doen het toch maar he! (Complimenten dag in Vlaanderen)

  3. veerle.hanssens@hotmail.com zegt:

    Amai!! Je houdt het soms niet voor mogelijk in welke omstandigheden mensen moeten leven/overleven…
    dan baal je van de pietluttigheden waar wij ons kunnen druk over maken.
    Geen wonder dat zoveel vluchtelingen op zoek zijn naar een land van melk en honing!
    Begrip en respect, en warmte tonen kan dan zo deugddoend zijn…
    Knap van jullie!
    Lieve groet!

    Veerle Hanssens

  4. Sabine Floréal zegt:

    Omg, wat een ellende, zeg…. daar zou ik het ook moeilijk mee hebben om dat achter te laten….. maar spijtig genoeg de harde realiteit waar jullie mee geconfronteerd worden…. 😦
    Hou jullie goed, zorg voor elkaar en ontdek wat de ervaring nog voor jullie in petto heeft…. Geniet met volle teugen maar probeer bij het zien van zo’n ellende, vooral ook een beetje leren los te laten…. ook dit is groeien….
    Dikke knuffel
    Sabine Floréal

  5. Anoniem zegt:

    Wat een emoties…! x

Reacties zijn gesloten.